Rysunki naskalne

Wyłączam telefon, nie mam sił na dzwonek. Ani tym bardziej na żadną rozmowę. Opinię. Elokwencję błyskotliwą. Cięte riposty. I szereg roszczeń, pouczeń, jaka to niby powinnam być. Co robię źle, a co dobrze. I jak się właściwie nazywam.

Bądź taka, nie bądź taka, bądź taka, nie bądź taka…

Baba z góry też gada. Dzwoni jej tam non stop. A ja wybieram ciszę. Raczej śpiew ptaków. Zanurzam się w kolorach, w nieskończoności barw. Mam mnóstwo pracy. Muszę ocalić Dżunglę. Od zapomnienia. 

Ktoś mówi: nie walcz z całym światem! Tymczasem ja nie walczę. W milczeniu tworzę własny. 

Chrześcijanie do lwów

Starzy są niezadowoleni. Powód oczywisty: nie jestem Sienkiewiczem. Powinnam nazywać się Henio i pisać populistyczne kawałki. Tymczasem maluję zupełnie niezainteresowane chrześcijanami lwy. 

Pomruk, aż się ściany trzęsą. 

Erotyzm, że dreszcz. 

Lwy. Noemi Susenbach
(olej na płótnie)

UFO

Kot urodzinowy. Porusza się z prędkością światła w zasięgu międzygalaktycznym. Pali sporo, średnia 420. Ale biernie. I tylko biopaliwo.

Stanowi obiekt niezidentyfikowany, gdyż nie sposób go złapać. A właściwie ją. Chyba.

Transportuje gwiezdne pająki, przesadza rośliny, bierze udział w dyskusji. Dysponuje inteligencją do końca niezbadaną. Wiadomo jednak, że nie nosi maseczki, co plasuje ją wyraźnie powyżej gatunku ludzkiego. 

No i jest piękna. 

UFO. Noemi Susenbach

Czasoprzestrzeń

Przeszłość to pełno zakamarków, przyszłość: niespodzianek. Niewiele się od siebie różnią, ale najbardziej łączy je jedna rzecz. Obie nie istnieją. 

Są teorie, że człowiek nie jest jedyny w kosmosie, w co faktycznie wstrząsająco trudno uwierzyć. Tak samo niepojęte jak to, że człowiek nie jest jedyny na Ziemi. 

Lub na drodze krajowej. 

Płonący wieżowiec

Jestem na ostatnim piętrze, z okien widać dym. Czarny, skłębiony. Film katastroficzny produkcji USA. Nie używaj windy. Zlatuję więc do wyjścia i nie ma wprawdzie ognia, ale to, co widzę jest straszniejsze od reportaży gazety. Kałuża krwi, ktoś katuje dziecko. Kto? Rodzic. Jedzie karetka, wyciągają nosze, lecz dziecka tam nie kładą. To stary się ładuje. Na covid chory. Na grypę. 

Łzy Czerwonego Smoka

Samotność. Świątynia Istnienia. W powietrzu biały dym drży od drgania ciszy. Rozmowa ze sobą. Bezgłośne pytania, nieme odpowiedzi. Brak pośpiechu. Brak w ogóle. Rozkoszny, błogi stan absolutnej nicości, tym pustej, że absolutnej, tym pełnej, że właśnie czegokolwiek pozbawionej. 

W głowie otwierają się wrota. Światło przenika ściany. Z zapomnianych zakamarków duszy słychać pomruk smoka. Smok otwiera oczy. Spod powiek lśni. Purpurowy blask. 

Skrzydła rozpościera powoli. Zanim się wzbije do lotu, musi mieć pewność. Że działają. Że w żadnym stawie, w żadnym zgięciu łokcia nic nie łupie, nic nie uwiera. Że nic nie boli. 

Że niczego nie żal. 

Nikt nie wspomina o smoczych łzach, a przecież smoki też płaczą. Płaczą nad ranem, wtedy gdy nie chcą, gdy się wstydzą, gdy najbardziej w świecie chcą pobyć same. 

Smocze łzy mają kolor krwi, wyobraźcie sobie tylko, jak wygląda poduszka.

DŁUGO JESZCZE

Na zewnątrz arktyczny minus. Wieje. Nie ma gdzie się schować. Wszystko zamknięte. Ludzie w maskach. Bez twarzy.  

Gdzieś zza ściany słychać śpiew nastolatek. Hello from the other side. To chyba o mnie. 

Jak wyglądam?
Dobrze.
Dobrze wyglądam?
Tak.
Serio?!


Świat zamarznięty. I mimo bezsprzecznego upływu czasu, ani myśli odtajać. 

Racja sracja

Tymczasem słyszę te opinie opinii, gdzie kto co pisze, co mówi, co myśli, będzie, nie będzie, dobrze, niedobrze, słusznie, niesłusznie, racja sracja. Czuję wtedy zmęczenie, takie przeogromne, ołowiane znużenie w mięśniach, w żyłach, w szpiku kostnym – że aż muszę się położyć i leżeć bez ruchu. Jakbym za tych wszystkich opiniotwórców musiała odpocząć od tego dźwigania wiedzy, od tego ich autorytarnego znoju. 

Mądrzy, że się uduś.